Հուշարձանը դեպի վեր ձգտող համաչափություններ ունեցող ուղղանկյուն ծավալ է՝ եռանկյունաձև վերջավորությամբ պրոֆիլավորված քիվով պսակված: Հուշարձանի կենտրոնական մասում կրկնակի կամարներ են արված, որոնցից առաջինը հենվում է նախշազարդ՝ կորնթականը հիշեցնող խոյակներով պսակված սյուների վրա: Կենտրոնական մասում՝ կամարների ներքո է գտնվում աղբյուր-հուշարձանի թվով երեք աղբյուրներից գլխավորը՝ շրջանակված բրոնզաձույլ ծաղկանման զարդանախշով, այստեղից ջուրը թափվում է ներքևում գտնվող ուղղանկյունաձև ավազանի մեջ:
Հուշարձանի երկու կողային պատերն ունեն թեք կտրվածք (հուշարձանը հատակագծում սեղանաձև է), և դրանց մեծ փորված են եռանկյունաձև հիմքով կամարաձև խորշեր, որոնց ներքևի հատվածում մեկական աղբյուրներ են տեղադրված՝ տերևանախշ զարդագոտիներով եզերված ճակատային պատերով: Կողային այս հատվածներում հուշարձանը եզերող քիվից ներքև առկա են դասական ճարտարապետության տարրեր՝ հնգական ատամիկներ՝ ամեն կողմում: Խորշերն իրենց նկարվածքով հիշեցնում են միջնադարյան տաճարների ճակատային խորշերը, որոնք պատը թեթևացնելուց բացի կրում էին նաև գեղագիտական ֆունկցիա: Իսկ հատված անկյուններով այս լուծումը տարածականություն և դինամիկ զարգացում է հաղորդում ողջ հորինվածքին:
Հուշարձանի անբաժան մասն է կազմում եռաստիճան փոքրիկ հարթակը, աջակողմյան և ձախակողմյան հատվածներում բազալտե նստարաններով, որոնք միմյանցից անջատվում են պատվանդաններով՝ յուրաքանչյուր կողմում երկուական: Դրանք միանում են հուշարձանի աջ և ձախ կողեմերին ընդհանրական ցածր պատով՝ կազմելով մեկ ամբողջություն:
Հատկանշական է այն փաստը, որ հուշարձանն իր ամրության շնորհիվ դիմակայել է 1988թ-ի ավերիչ երկրաշարժին և էական վնասներ չի կրել:
Տեքստը՝ Մարիամ Մանուկյանի հոդվածից
